یا رب دل پاک و جان آگاهم ده

گر راه بود بر سر کوی تو صبا را در بندگیت عرضه کند قصه ما را
ما را به سرا پرده‌ی قربت که دهد راه برصدر سلاطین نتوان یافت گدا را
چون لاله عذاران چمن جلوه نمایند سر کوفته باید که بدارند گیا را
گر ره بدواخانه‌ی مقصود نیابیم در رنج بمیریم و نخواهیم دوا را
مرهم ز چه سازیم که این دردکه ماراست دانیم که از درد توان جست دوا را
فریاد که دستم نگرفتند و به یکبار از پای فکندند من بی سر و پا را
از تیغ بلا هر که بود روی بتابد جز من که به جان میطلبم تیغ بلا را
هنگام صبوحی نکشد بی گل و بلبل خاطر بگلستان من بی برگ و نوا را
روی از تو نپیچم وگر از شست تو آید همچون مژه در دیده کشم تیغ بلا را
بیرون نرود یک سر مو از دل خواجو نقش خط و رخسار تو لیلا و نهارا
+ نوشته شده در  سه شنبه شانزدهم فروردین 1390ساعت 21:51  توسط دلدار  | 

دل گر ره عشق او نپویدچه کند/ جان دولت وصل او نجویدچه کند
آن لحظه که بر آینه تابدخورشید/ آیینه انا الشمس نگوید چه کند

......................................................................................................

گرعدل کنی برجهانت خوانند/ ورظلم کنی سگ عوانت خوانند
چشم خردت بازکن و نیک ببین/ تا زین دو کدام به که آنت خوانند

....................................................................................................

شب خیزکه عاشقان به شب رازکنند/ گرد در و بام دوست پروازکنند
هر جا که دری بود به شب بربندند/ الا در عاشقان که شب باز کنند

....................................................................................................

ای دل همه خون شوی شکیبایی چیست/ وی جان بدرآ اینهمه رعنایی چیست
ای دیده چه مردمیست شرمت بادا/ نادیده به حال دوست بینایی چیست

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم فروردین 1390ساعت 2:29  توسط دلدار  | 

آسمان را بنگر، که هنوز، بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر، به ما می‌خندد

یا زمینی را که دلش، از سردی شب‌های خزان

نه شکست و نه نگرفت

بلکه از عاطفه لبریز شد و

نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار، دشتی از یاس سپید ،زیر پاهامان ریخت تا بگوید که هنوز،

پر امنیت احساس خداست!

ماه من

دل به غم دادن و از یأس سخن‌ها گفتن

کار آن‌هایی نیست که خدا را دارند

ماه من

غم و اندوه، اگر هم روزی، مثل باران بارید

یا دل شیشه‌ای‌ات، از لب پنجره عشق، زمین خورد و شکست

با نگاهت به خدا، چتر شادی وا کن

و بگو با دل خود، که خدا هست، خدا هست

او همانی است که در تارترین لحظه شب، راه نورانی امید نشانم می‌داد

او همانی است که هر لحظه دلش می‌خواهد، همه

غرق شادی باشد

ماه من

غصه اگر هست، بگو تا باشد معنی خوشبختی بودن اندوه است

این همه غصه و غم، این همه شادی و شور

چه بخواهی و چه نه! میوه یک باغند

همه را با هم و با عشق بچین

ولی از یاد مبر؛

پشت هر کوه بلند، سبزه‌زاری است پر از یاد خدا

و در آن باز کسی می‌خواند؛

که خدا هست، خدا هست

و چرا غصه؟! چرا؟

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم اسفند 1389ساعت 11:31  توسط دلدار  | 

هرگزم امید و بیم از وصل و هجر یار نیست عاشقم عاشق مرا با وصل و هجران کار نیست
هر شب از افغان من بیدار خلق اما چه سود آنکه باید بشنود افغان من بیدار نیست
در حریمش بار دارم لیک در بیرون در کرده‌ام جا تا چو آید غیر گویم یار نیست
دل به پیغام وفا هر کس که می‌آرد ز یار می‌دهم تسکین و می‌دانم که حرف یار نیست
گلشن کویش بهشتی خرم است اما دریغ کز هجوم زاغ یک بلبل درین گلزار نیست
سر عشق یار با بیگانگان هاتف مگو گوش این ناآشنایان محرم اسرار نیست
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم اسفند 1389ساعت 11:21  توسط دلدار  | 

                                         در غربت مزار  خودم   گریه ام گرفت

                                       از زخم ریشه دار خودم گریه ام گرفت

                                        وقتی  که  پرده  پرده  دلم را  نواختم

                                        از ناله ی سه تار خودم  گریه ام گرفت

                                        پاییز  می وزد  و  تو  لبخند  می زنی

                                        اما من  از بهار  خودم  گریه ام  گرفت

                                        یک   تکه      آفتاب   برایم     بیاورید!

                                        از   آسمان   تار  خودم  گریه ام  گرفت

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم خرداد 1388ساعت 15:22  توسط دلدار  | 

سلام

  خوشبختانه بعد از این همه وقت اومدم

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نوزدهم خرداد 1388ساعت 16:59  توسط دلدار  | 

پروردگار کشور دل تو کجايي

 شکرت کنم هر شب شايد که بيايي

 من کدخداي روستاي بي وفايان

   تو خالق بخشش بر هر کدخدايي

 من چون فقيري در به در، درکوچ? درد

  تو چون چراغي رهنما دل مي گشايي

      معشوق? زيباي خوش صحبت که دارد 

        چون ليلي و ويس و شقايق عاشقايي

                  جان و دلم محتاج يک لبخند رويت

                     شايد شفا گيرد دلم از بي وفايي

                      هر چند گويم مصرع و شعر و ترانه

                       کم باشدَت تعريف و تمجيد و رباعي

                       از بحر عشّاق گويدت هفت بيت رامين

                         هفت مي کند در جمع اعداد پادشاهي

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم آذر 1387ساعت 12:46  توسط دلدار  | 

جمعه يعنى يك غزل دلواپسى

جمعه يعنى گريه هاى بى كسى

جمعه يعنى روح سبز انتظار

جمعه يعنى لحظه هاى بى قرار

بى قرار بى قراريهاى آب

جمعه يعنى انتظار آفتاب

جمعه يعنى ندبه اى در هجر دوست

جمعه خود.. ندبه گر ديدار اوست

جمعه يعنى لاله ها دلخون شوند

از غم او بيدها مجنون شوند

جمعه يعنى يك كوير بى قرار

از عطش سرخ و دلش در انتظار

انتظار قطره اى باران عشق

تا فرو شويد غم هجران عشق

جمعه يعنى بغض بى رنگ غزل

هق هق بارانى چنگ غزل

زخمه اى از جنس غم بر تار دل

تا فرو شويد غم هجران دل

جمعه يعنى روح سبز انتظار

جمعه يعنى لحظه هاى بى قرار

بى قرار بى قراريهاى آب

جمعه يعنى انتظار آفتاب

لحظه لحظه.. بوى ظهور مى آيد

عطر ناب.. گل حضور مى آيد

سبز مردى از قبيله عشق

ساده و سبز و صبور مى آيد

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم آبان 1387ساعت 23:33  توسط دلدار  | 

چو بستي در بروي من به کوي صبر رو کردم
چو درمانم نبخشيدي به درد خويش خو کردم

چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو
به خود باز آمدم نقش تو در خود جستجو کردم

خيالت ساده دل تر بود و با ما از تو يک رو تر
من اينها هر دو با آئينه‌ي دل روبرو کردم

فرود آ اي عزيز دل که من از نقش غير تو
سراي ديده با اشک ندامت شست و شو کردم

صفائي بود ديشب با خيالت خلوت ما را
ولي من باز پنهاني ترا هم آرزو کردم

تو با اغيار پيش چشم من مي در سبو کردي
من از بيم شماتت گريه پنهان در گلو کردم

ازين پس شهريارا، ما و از مردم رميدنها
که من پيوند خاطر با غزالي مشک مو کردم

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم مهر 1387ساعت 17:26  توسط دلدار  | 

                                                    

 

الهي? كن عطايم باده عشق
كه نايد از دلم جز ناله عشق

الهي? كن قبول اين بـينوا را
    مكن محروم كويت اين گدا را

الهي? آتشي بر سينه افروز
    سرا پاي وجودم ساز پر سوز

الهي? كن عطا دل را نوايي
     بده با لطف خود دل آشنايي

الهي? دل ز غيرت پاك بنما
    فروتن كن مرا چون خاك بنما

الهي? نور اميدم عطا كن
  مرا دور از غم و پاك از خطا كن

الهي? ده صفا روح و روانم
  بسوزان از فروغ عشق جانم

الهي? عفو خود را كن نصيبم
  كرامت كن كه من زار و غريبم

الهي? اي صفاي آفرينش
    ببخشا بنده ات را ملك بينش

الهي? اي كريم و حي و داور
     تويي افتادگان را يار و ياور

الهي? اي جهان را باني عشق
    مرا از مرحمت كن فاني عشق

الهي? تكيه گاه هستي من
     فزون گردان تو شور و مستي من

الهي? اي جهان دار و جهانبان
      پناهم ده بكوي لطف و غفران

الهي? عبد و مسكين و ذليلم
      در اين ره لطف تو باشد دليلم

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم مهر 1387ساعت 3:29  توسط دلدار  | 

منم سرگشته و حيرانت اي دوست
کنم يکباره جان قربانت اي دوست
ولي لاساز شوق وصل کويت
نهم سر بر سر پيمانت اي دوست
دلي دارم در آتش خانه کرده
ميا ن شعله ها کاشانه کرده
دلي دارم که از شوق وصالت
وجودم را ز غم ويرانه کرده
من آن آواره بشکسته حالم
ز هجرانت بتا رو بر زوالم
منم آن مرغ سرگردان و تنها
پريشان گشته شد يکباره حالم
سحر سر بر سر سجاده کردم
دعايي بهر آن دلداده کردم
زحسرت ساغر چشمانم اي دوست
لبالب يکسره از باده کردم
دلا تا کي اسير ياد ياري
ز هجر يار تا کي داغ داري
بگو تا کي زشوق روي ليلي
چو مجنون پريشان روزگاري
پريشانم پريشان روزگارم
من آن سرگشته هجر نگارم
کنون عمريست با اميد وصلت
درون سينه آسايش ندارم
زهجرت روز و شب فرياد دارم
ز بيدادت دلي ناشاد دارم
درون کوهسار سينه خود
هزار کشته چون فرهاد دارم
چرا اي نازنينم بي وفايي
دمادم با دل من در جفايي
چرا آشفته کردي روزگارم
عزيزم دارد اين دل هم خدايي
+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم مهر 1387ساعت 2:8  توسط دلدار  | 

یک شبي مجنون نمازش را شکست
بــي وضــــو در کوچـــه ليلا نشســـت

                                                    عشق آن شب مست مستش کرده بود
                                                    فــــارغ از جـــام الــستــش کــــرده بــــود

ســجـده اي زد بـــر لــــب درگــاه او
پــــُر ز لـــيلــا شـــــد دل پـــــر آه او

                                                    گـــفت يا رب از چه خوارم کرده اي
                                                    بــــر صليب عـــشق دارم کرده اي

جـــــام ليلا را به دسـتـم داده اي
وندر اين بازي شــکستم داده اي

                                                    نشتر عشقش به جانم مي زني
                                                    دردم از ليـلاســـــت آنم مي زني

خسته ام زين عشق، دل خونم نکن
من کـــه مجنونم تو مــــجنونم نــکن

                                                    مــــرد ايــــن بـــازيــچـه ديگر نيستم
                                                    اين تو و لـــيلاي تو... مــــن نيستم

گــــفت اي ديــوانه لــيلايــــــت منم
در رگ پنهان و پـــيــدايـــت منـــــم

                                                    ســــالها بــــا جــــور ليلا ســـاختي
                                                    من کنارت بـــــودم و نـــشناخـــتي

عــشق لــــيلا در دلـــت انـــداختم
صد قمــــار عشق يکجا بـــاخـــتم

                                                    کـــــردمـــت آواره صــــحرا نـــــشد
                                                    گفتم عاقل مي شوي اما نــشد

سوختم در حسرت يک يـا ربــت
غير ليلا بــــــر نــــيــامد از لــبت

                                                     روز و شب او را صـــدا کردي ولي
                                                     ديدم امشب با مـني گفتم بلي

مطمئن بودم به من سر مي زني
در حــــــريم خانه ام در مي زني

                                                    حــــال اين ليلا که خوارت کرده بود
                                                    درس عشقش بي قرارت کرده بود

مرد راهش بـــاش تا شاهت کنم
صد چو ليلا کشته در راهت کنم
برای شنیدن آهنگ نیاز به <font face='Tahoma' size='2'><a href='http://www.adobe.com/shockwave/download/download.cgi?P1_Prod_Version=ShockwaveFlash' target='_self'>دانلود و نصب Flash Player</a></font> دارید

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم مهر 1387ساعت 5:3  توسط دلدار  | 

ديدي اي دل كه دگر بار غم يار چه كرد
چون بشد دلبر و با يار وفادار چه كرد

 آه از نرگس جادو كه چه بازي انگيخت
وه از آن مست كه با مردم هوشيار چه كرد

 اشك من رنگ شفق يافت ز بي مهري يار
طالع بي شفقت بين كه در اين كار جه كرد

 برقي از منزل ليلي بدرخشيد سحر
وه كه با خرمن مجنون دل افگار چه كرد

 ساقيا جام مي ام ده كه نگارنده غيب
نيست معلوم كه در پرده اسرار چه كرد

 آن كه پر نقش زد اين دايره مينايي
كس ندانست كه در گردش پرگا ر چه كرد

 فكر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت
يار ديرينه ببينيد كه با يار چه كرد

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم مهر 1387ساعت 9:46  توسط دلدار  | 

بر دوش من نهاده سر مهر و ميسرود
غمگين ترانه اي ز فسونهاي زندگي
خواندم از نگاه پشيمان و سرد او
جانسوز غصه اي ز جنونهاي زندگي
پوزش کنان به جانب من بازگشته بود
که اي يار رنجيده دگر باوفا شدم
از من به دل مگير گذشت ان گذشته ها
رفت ان زمان که زماني از تو جدا شدم
ديدم اگر برانمش از خويش با خروش
اين از طبيعت دل من بردبار نيست
ديدم اگر نديده بگيرم گناه او
با طبع شاعرانه ي من سازگار نيست
ديدم اگر شکوه برارم زبان دل
در فرصتي که هست نگنجد شکايتم
ديدم اگر گله ز سيه بختيم کنم
باور نميکند دل سنگش حکايتم
اشک از رخش ستردم و با بوسه گفتمش
بنشين کنار من دمي اي بي وفاي من
جاي ستيزه نيست وگر رفت غفلتي
جرم از من است و از دل زود اشناي من

+ نوشته شده در  پنجشنبه یازدهم مهر 1387ساعت 9:39  توسط دلدار  | 

بر آمدن عيد و برون رفتن روزه                  ساقي بدهم باده بر باغ و به سبزه

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم مهر 1387ساعت 5:29  توسط دلدار  | 

سال ها شمع دل افروخته وسوخته ام
تا ز پروانه کمی عشق اموخته ام


ای شب تیره دل آن چشمه رخشنده کجاست
که من گمشده هم تشنه ی جانسوخته ام


چشم جان گر به رخت دوخته دارم چه عجب
که به مژگان توچشم از دو جهان دوخته ام


هرگز افسرده نخواهد شدن این آتش تیز
شمع طوفانم واز اشک خود افروخته ام


دامن افشان همه در پای تو خواهم انداخت
در اشکی که به صد خون دل اندوخته ام


زلف یکسو که زنی زلف جانان بینی
من خود از باد سحر این هنر آموخته ام


بارها یوسف دل را که به چاه غم توست
دو جهانش به خرید آمده نفروخته ام


شهریارا چه کنم با فلک کهنه حریف
که به شطرنج غمش طفل نو آموخته ام

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم مهر 1387ساعت 4:45  توسط دلدار  | 

هیچکس چشم به سوی من بیمار نکرد             که به جان دادن من گریه بسیار نکرد

که  مرا  در  نظر  آورد  که   از  غایت  ناز             چین بر  ابرو  نزد  و روی  بدیوار  نکرد

هیچ سنگین دل بیرحم بغیر  از  تو   نبود            که سرود غم  من در دل او  کار  نکرد

روح آن کشته ی غم شاد که تا بود دمی            یار غم بود و شکایت ز  غم  یار  نکرد

روز مردن ز تو این دل گله ها داشت ولی            رفت از کار  زبان  وی  و  اظهار  نکرد

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم خرداد 1387ساعت 0:50  توسط دلدار  | 

گر   چه   کردم   ذوق    از    آشناییهای   او        انتقام از من کشید آخر جداییهای او

الله الله این دل است آن دل که وقتی داشتم       یاد آن اظهار قرب و خود  نماییهای او

حسرت آن مرغ  کز  خرم  بهاری   دور   ماند       میتوان کردن قیاس از   بینواییهای او

ماو تو هم درد و هم داغیم ای  مرغ     چمن       تو ز گل مینال و من از  بیوفاییهای او

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1387ساعت 1:40  توسط دلدار  | 

نیستم   یک   دم   ز    درد     هجران    خلاص

                                                      کو  اجل تا سازدم زین درد بی درمان  خلاص

کار دشوار است بر من،وقت کار است ای اجل

                                                      سعی  کن  که  گردانی   مرا  آسان  خلاص

کشتی تابوت میخواهم که  آب از  سر  گذشت

                                                      تا بآن کشتی کنم خود را ازین طوفان خلاص

چند  نالم  بر  درش  ای  همنشین  زارم  بکش

                                                      کو  رهد از دردسر،من گردم  از  افغان خلاص

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1387ساعت 1:24  توسط دلدار  | 

خانمي‌ از منزل‌ خارج‌ شد و در جلوي‌ در حياط با سه‌ پيرمرد مواجه‌ شد. زن‌ گفت‌: شماها رانمي‌شناسم‌ ولي‌ بايد گرسنه‌ باشيد لطفا به‌ داخل‌ بياييد و چيزي‌ بخوريد. پيرمردان‌ پرسيدند: آيا شوهرت‌منزل‌ است‌؟ زن‌ گفت‌: خير، سركار است‌. آنها گفتند: ما نمي‌توانيم‌ داخل‌ شويم‌. بعد از ظهر كه‌ شوهر آن‌زن‌ به‌ خانه‌ بازگشت‌ همسرش‌ تمام‌ ماجرا را برايش‌ تعريف‌ كرد. مرد گفت‌: حالا برو به‌ آنها بگو كه‌ من‌ درخانه‌ هستم‌ و آنها را دعوت‌ كن‌. سپس‌ زن‌ آنها را به‌ داخل‌ خانه‌ راهنمايي‌ كرد ولي‌ آنها گفتند: ما نمي‌توانيم‌با هم‌ داخل‌ شويم‌. زن‌ علت‌ را پرسيد و يكي‌ از آنها توضيح‌ داد كه‌: اسم‌ من‌ ثروت‌ است‌ و به‌ يكي‌ ديگرازدوستانش‌ اشاره‌ كرد و گفت‌ او موفقيت‌ و ديگري‌ عشق‌ است‌. حالا برو و مسئله‌ را با همسرت‌ در ميان‌بگذار و تصميم‌ بگيريد طالب‌ كداميك‌ از ما هستيد! زن‌ ماجرا را براي‌ شوهرش‌ تعريف‌ كرد. شوهر كه‌بسيار خوشحال‌ شده‌ بود با هيجان‌ خاص‌ گفت‌: بيا ثروت‌ را دعوت‌ كنيم‌ و منزلمان‌ را مملو از دارايي‌نماييم‌. اما زن‌ با او مخالفت‌ كرد و گفت‌: عزيزم‌ چرا موفقيت‌ را نپذيريم‌! در اين‌ ميان‌ دخترشان‌ كه‌ تا اين‌لحظه‌ شاهد گفت‌ و گوي‌ آنها بود گفت‌: بهتر نيست‌ عشق‌ را دعوت‌ كنيم‌ و منزلمان‌ را سرشار از عشق‌كنيم‌؟ سپس‌ شوهر به‌ زن‌ نگاه‌ كرد و گفت‌: بيا به‌ حرف‌ دخترمان‌ گوش‌ دهيم‌، برو و عشق‌ را به‌ داخل‌دعوت‌ كن‌، سپس‌ زن‌ نزد پيرمردان‌ رفت‌ و پرسيد كداميك‌ از شما عشق‌ هستيد؟ لطفا داخل‌ شويد ومهمان‌ ما باشيد. در اين‌ لحظه‌ عشق‌ برخاست‌ و قدم‌ زنان‌ به‌ طرف‌ خانه‌ راه‌ افتاد. سپس‌ آن‌ دو نفر هم‌ بلندشده‌ و وي‌ را همراهي‌ كردند. زن‌ با تعجب‌ به‌ موفقيت‌ و ثروت‌ گفت‌: من‌ فقط عشق‌ را دعوت‌ كردم‌! دراين‌ بين‌ عشق‌ گفت‌: اگر شما ثروت‌ يا موفقيت‌ را دعوت‌ مي‌كرديد دو نفر از ما مجبور بودند تا بيرون‌منتظر بمانند اما زماني‌ كه‌ شما عشق‌ را دعوت‌ كرديد، هر جا كه‌ من‌ بروم‌ آنها نيز همراه‌ من‌ مي‌آيند.
هر كجا عشق‌ باشد در آنجا ثروت‌ و موفقيت‌ نيز حضور دارد.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387ساعت 17:3  توسط دلدار  | 

به   مجنون   گفت  روزی   عیبجویی              که  پیدا  کن   به   از  لیلی    نکوییی

که لیلی گرچه درچشم تو حوریست               بهر   جزوی   ز  حسن او  قصوریست

ز   حرف  عیبجو   مجنون   برآشفت                در   آن   آشفتگی  خندان  شد گفت

اگر   دردیده ی    مجنون     نشینی               بغیر    از    خوبی     لیلی      نبینی

تو کی دانی که لیلی چون نکویست               کز او چشمت  همین بر زلف رویست

تو  قد  بینی و  مجنون  جلوه ی  ناز                تو      ابرو     او   نگاه   ناوک    انداو

تو  مو  بینی و  مجنون   جلوی    ناز                تو      ابرو     او     اشارتهای     ابرو

دل مجنون  زشکر خنده خون  است                تو لب می بینی ودندون که چونست

کسی    کاو      را    کرده ای    نام                نه آن  لیلی ست کز من  برده   آرام

اگر     میبود    لیلی  بد     نمی بود                ترا    رد    کردن   او    حد     نمیبود

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387ساعت 17:34  توسط دلدار  | 

دوستان شرح پریشانی من گوش  کنید           داستان غم  پنهانی   من   گوش   کنید

قصه ی بی سروسامانی من گوش گنید          گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید

                              شرح این   آتش   جانسوز   نگفتن   تا  کی

                             سوختم.    سوختم   این   راز  نهفتن تا کی

روزگاری من و دل ساکن  کویی  بودیم           ساکن  کوی  بت عربده    جویی    بودیم

عقل و دین باخته.دیوانه رویی    بودیم          بسته ی سلسله ی سلسله مویی بودیم

                            کس درآن سلسله غیر از من ودل بنده نبود

                            یک گرفتار  از این  جمله که   هستند  نبود

نرگس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت        سنبل  پر  شکنش   هیچ   گرفتار   نداشت

اینهمه مشتری و   گرمی بازار نداشت         یوسفی بود ولی     هیچ    خریدار  نداشت

                           اول آن کس که   خریدار   شدش  من بودم

                           باعث  گرمی      بازار   شدش   من   بودم

عشق من شد سبب خوبی ورعنایی او      داد    رسوایی   من   شهرت   زیبایی    او

بسکه دادم همه جاشرح   دلارایی     او      شهر پرگشت   ز  غوغای    تماشایی    او

                         این زمان   عاشق   سرگشته   فراوان   دارد

                        کی  سربرگ   من   بی   سرو سامان   دارد

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387ساعت 18:6  توسط دلدار  |